हे प्रिय आत्मीयहरू, सम्बन्धहरू कहिल्यै ठूला-ठूला भाषणले टुट्दैनन्,
टुट्छन् त साना अहंकार, झिनो जिद्दी र मौनताको चिसो दूरीले ।
त्यसैले- मनमा यति मात्रै वैर राख, कि भोलि फेरि भेट हुँदा आँखा झुकाउन नपरोस् ।
किनकि, समय बदलिन समय नै लाग्दैन ।
हे कठिन समयहरू, मर्यादाको ढोका ढकढक्याएर आउ, विश्वासको आँगनमा निष्कपट भएर बस्न सिक ।
भाग्यको ललाटमा भोलिको कथा लेखिएको हुँदैन,
त्यसैले अरूलाई चोट दिनुअघि एकपटक आफूभित्र पनि हेर । किनकि, समय बदलिन समय नै लाग्दैन ।
हे पसिनाका ऋणीहरू, बलिदानको माटोमा उम्रिएको स्वाभिमानलाई लोभको आगोमा नजलाऊ ।
यो धरती हरेक मान्छेलाई आमाको काखजस्तै प्रिय हुन्छ । क्षणिक स्वार्थका लागि जीवनको अर्थ निचोर्न खोज्नु व्यर्थ छ ।
किनकि, समय बदलिन समय नै लाग्दैन । हे अरुणोदयका उज्यालाहरू, हिउँमुनि पुरिएका सल्लाहरू पनि एकदिन घामसँग फेरि उठ्न सक्छन् ।
अस्तित्वको युद्धमा डढेलो र खरानीलाई आभूषण बनाउने भूल नगर ।
किनकि, समय बदलिन समय नै लाग्दैन ।
हे उत्सर्गका जवानहरू, आफ्नो सपना बलि दिएर माटो जोगाउने हातहरूले पहिरो रोक्न नसकेको पीडा अझै बाँचेको छ ।
अश्रुभित्र लुकेको क्लान्त अनुहारलाई वासना र अहंकारको रङले नछोप ।
किनकि, समय बदलिन समय नै लाग्दैन ।
समय— न नदीझैँ रोकिएर बस्छ, न आँधीझैँ सधैं उग्र रहन्छ ।
आजको हार भोलिको विजय बन्न सक्छ, आजको घमण्ड भोलिको पश्चाताप पनि । त्यसैले मानवता बचाएर हिँड, सम्बन्ध बचाएर बाँच, र सत्यलाई साथ लिएर उभिइरह ।
किनकि, समय बदलिन समय नै लाग्दैन ।
